Stuur een:

Wij steunen:

De vriendenclub van Wia Buze is opgericht in 1993 en heeft nu meer dan 250 leden.

Wia's schrijft zelf natuurlijk ook een bijdrage voor het vriendenclubblad:

Van Wia zulf . . . (in de jubileumuitgave van Makkelk Zat)

Het is vandaag 26 jaar, 8 maanden en 12 dagen geleden dat ik voor het eerst meedeed aan een voorronde van de Soundmixshow van Hennie Huisman. Daarvoor deed ik regelmatig mee aan playbackshow op school of van de jeugdsoos in Termunterzijl. Tijdens mijn schooljaren op de Mavo in Woldendorp heb ik voor het eerst live gezongen. Eerst met een orkestband, in dit geval een B-kant van een single (instrumentale versie) en daarna met de North Star Showband. Mijn leraar Duits, Piet Lingbeek, was toetsenist bij de band. Hij had achter in zijn lokaal een piano staan en dat vond ik geweldig. Hoe kregen we die man zo snel mogelijk achter zijn piano? Zingen was veel leuker dan de lessen Duits. Vandaar dat de Duitse taal niet echt is blijven hangen, helaas. Piet wilde altijd wel met ons zingen, geen probleem.

Ergens eind 1984 werd de Soundmixshow erg populair en ik heb me opgegeven om mee te doen. Ik kreeg een uitnodiging om in januari 1985 naar discotheek Temptation in Appingedam te komen, maar het slechte weer gooide roet in het eten. De voorronde werd verplaatst naar 1 maart. Mijn broer Dirk, een vriend en een vriendin zijn die avond mee geweest. Helaas kwam ik niet door de voorronde. Ik was beter, zeiden de heren en dame jury, dan de echte zangeres. Dat was Jerney Kaagman. Nou moet ik eerlijk bekennen dat de jury gelijk had. Jerney Kaagman was natuurlijk ook geen geweldige zangeres (sorry fans). Ik liet me niet uit het veld slaan en heb, geloof ik, nog 3x meegedaan. De laatste keer samen met Holke Rienstra. Een zanger uit Sneek die ik tijdens talentenjachten had ontmoet. Onze stemmen pasten goed en wij kozen voor ‘Flames of paradise’ van Elton John en Jennifer Rush. We hebben de TV net niet gehaald, heel erg jammer, maar mensen nadoen is nooit mijn sterkste kant geweest. Mezelf zijn was gewoon de beste optie.  

Ik heb tot ongeveer 1992 meegedaan aan talentenjachten. Ik weet niet precies hoeveel het er waren, maar het waren er veel. Een heel veel van deze talentenjachten heb ik gewonnen. Willem en mijn moeder gingen overal met mij naartoe. Willem was de chauffeur en mijn moeder regelde alle deelnames en later alle optredens. Zij hebben mij de kans gegeven om te doen wat ik graag wilde, namelijk zingen. Niets was te gek, alles kon en mocht. Ik ben ze daar dan ook erg dankbaar voor.

En ook toen ik ging studeren aan de Academie voor Lichte Muziek (AVLM) in Hilversum, gingen ze elke zaterdag mee. Samen met de ouders van een klasgenoot uit Friesland vermaakten ze zich prima in Hilversum. Ik was de eerste student die haar diploma kreeg. Dit dankzij mijn achternaam. De rest van de achternamen begon allemaal met een letter na de B. 

Zoals ik al schreef deed ik veel talentenjachten won. Het winnen van de Jordaantrofee was daar één van. Een voorronde, een kwart finale en een halve finale in het café van Manke Nelis, The shorts of Londen, in Amsterdam. Daarna de finale in het concertgebouw in Amsterdam. Heel bijzonder om bij die enorme trap naar beneden te lopen en dan je lied te zingen. En dan ook nog winnen!

Ook het winnen van het Nederlands songfestival in 1995 was een bijzondere ervaring. Elders in dit blad (column Goos de Boer) kunt u lezen hoe het precies verlopen is.

De grootste prijs kreeg ik tijdens mijn huldiging in Termunterzijl. Inwoners vonden het geweldig dat ik het Songfestival won en vonden dat ik gehuldigd moest worden. Dat was op 10 juni ’95 en toen kwam ik weer die drummer tegen die ik al eerder had ontmoet, omdat hij in een bigband speelde en meedeed aan groot project in Baflo, waar ook ik aan meedeed. Tja, van het één komt het ander en de week erna was het al ‘dik aan’. Vanaf dat moment zijn Hans Hauer en ik onafscheidelijk. Wij gaan samen naar alle optredens, hij verzorgt het geluid en helpt mij zoveel hij kan. Op 15 november 1996 zijn we getrouwd. Dit jaar dus al weer 15 jaar! Helaas zijn we met z’n tweeën gebleven, we hadden graag kinderen gewild, maar helaas is het nooit gelukt.  

Wat is er allemaal gebeurt in de afgelopen 26 jaar? Ik moest het zelf nazoeken op Wikipedia, om niets te vergeten. In 1988 begon ik met zingen in het Gronings. Mijn moeder had 2 liedjes vertaald, waarvan ik 1 op heb genomen. Het gaat om ‘Doe heurst bie mie’. Daarna heeft An Kuiper, op één na, alle liedjes geschreven voor mijn eerste 2 CD’S. Sim Noordhof vertaalde ‘The Rose’, die op mijn 2^e cd staat. Daarna  volgden er nog 6 solo CD’s en één samen met Klaas Spekken, ‘Ofschaaid zunder woorden’, een CD met liedjes van de Zuid-Afrikaanse zanger Koos du Plessis vertaald door Dina Bellinga.

De eerste CD van  ‘Ik bin ik’ heb ik aan één van mijn grootste fans gegeven, Robert Long. Hij was helemaal gek van het lied ‘Lydia’. In 1997 was ik zijn gast in een TV programma van Jos Brink. Dit programma ging over Robert en hij wilde dat ik  kwam zingen! Ik ben er altijd nog trots op dat hij mijn gast is geweest. Helaas hebben wij veel te vroeg afscheid moeten nemen van deze geweldige schrijver.

Het bijzondere aan mijn laatste CD, Mien wad, mien stilte, is dat hij 3 weken in de Album top 100 heeft gestaan, hoogste notering nr. 60!  

Het allermooiste van het zingen is het optreden. Zingen voor publiek. Ik heb de afgelopen 26 jaar heel veel optredens gedaan. Groot en klein. Een aantal optredens op een rijtje: Ik heb 3x meegedaan aan ‘Oafslag Noord’, een project van RTV Noord, samen met heel veel andere Groninger artiesten zoals Alje van Bolhuis, Alex Vissering, Erwin de Vries, Bob Heidema, Age van der Velde en ga zo maar door. Zo nu en dan komt er weer eens een clipje langs op TV Noord.

In 1998 stond ik in de Martinihal met ‘Gala van de Roos’. Een live concert met een aantal gasten. Daarna volgde in 2001 mijn theatertour ‘Songs, liedjes en laidjes’ met Albert Kamphuis. Samen met Klaas Spekken, Arno van der Heijden en Sijtse Scheeringa heb ik een tour gemaakt langs alle Groninger theaters begeleidt door het Politie Orkest Noord Nederland (toen RPMG), het programma heette ‘Dichter bie Grunnen’. Omdat de Giro d’Italia 2002 in Groningen startte, organiseerde Jaap Alkema een show die op een aantal plaatsen in Groningen werd opgevoerd. Ik deed hier ook aan mee, samen met Erwin de Vries, Derk Bosscher en de Diep Triest. Voor deze gelegenheid heb ik ‘Gironingen’ opgenomen. Een idee van Jaap, uitgewerkt door Jur Eckhardt en Alje van Bolhuis.

Het laatste grote project waar ik aan mee heb gewerkt is ‘Ofschaaid zunder woorden’. Ik schreef al over de CD, maar er was ook een theatertour. Samen met Klaas Spekken en Karla du Plessis, de dochter van Koos du Plessis. Zij is speciaal uit Zuid-Afrika naar Groningen gekomen om mee te doen aan dit project. Het was een hele bijzondere ervaring. Misschien komt er ooit nog een vervolg, wie weet.

De afgelopen 15 jaar heb ik in het Kielzog te Hoogezand een jaarlijks live-concert gegeven, Wia in Concert. Samen met het orkest van Jur Eckhardt. Die naam heeft u nu al een paar keer kunnen lezen. Wie is Jur? Jur is mijn muzikale steun en toeverlaat. Sinds 1988 kom ik bij hem in de studio en hebben 8 CD’s samen gemaakt. We hebben heel veel gelachen, maar altijd heel serieus aan een product gewerkt. Jur is een pietje precies, en dat is dan ook te horen! Ik ben blij dat ik de afgelopen jaren met hem heb mogen werken. Jur is aan het afbouwen, doet alleen nog waar hij zin in heeft. Dat heeft hij na al die jaren ook verdiend!

Dan ben ik nog een paar dingen vergeten te noemen. In 1993 is mijn fanclub opgericht. Ze noemen het geen fanclub, maar Vriendenclub. De club heeft inmiddels 250 leden. Ik heb in 2000 een lied op mogen nemen voor de Special Olympics 2000 European Games, een lied geschreven door Bolland & Bolland. Op een dag had ik Ferdie Bolland zingend aan de telefoon om de toonsoort uit te zoeken. Ik mocht het lied zingen tijdens de opening. Eén van mijn mooiste optredens, wat een enthousiasme in de zaal, geweldig!

Op 15 oktober 2005 ontving ik uit handen van gedeputeerde Hans Gerritsen de K. ter Laanprijs 2004. Een kroon op al het werk dat ik gemaakt had in het Gronings, mijn afstudeerproject op de Pabo (Gronings op de basisschool) en mijn bijdrage als bestuurslid van St. t Grunneger bouk.

Als laatste wil ik mijn ‘uitstapje’ naar het toneelspelen nog noemen. In 2007 werd ik gevraagd om Knier te spelen in het welbekende toneelstuk ‘Op hoop van zegen’. Het ging niet alleen om het acteren, ook om het zingen. Het werd 10x opgevoerd op de Damsterkade in Delfzijl. Een hele bijzondere ervaring, kan ik wel zeggen. Ik heb veel plezier beleefd aan het repeteren en uitvoeren. In totaal hebben we 3000 bezoekers gehad. Mensen bleven in de stomende regen zitten. Echt top!

De afgelopen 25 jaar heb ik met heel wat collega’s duetten gezongen. Het begon allemaal met Alje van Bolhuis, daarna volgden Johan Raspe, Albert Kamphuis, Erwin de Vries, De Stroatklinkers, Lianne Abeln, Klaas Spekken, Arno van der Heijden, Jur Eckhardt en natuurlijk met Hans, samen met het Eeldershantykoor o.l.v. Jur. Ik hoop dat dit aspect van het zingen blijft, want samen met iemand zingen is erg leuk!

Mijn moeder zal wel zeggen: ‘Bist dat nog vergeten, dat haarst ook nog wel even schrieven kind, woarom hest t doar nait over had?’ Als ik alles zou moeten opschrijven, ben ik nog wel een tijdje bezig. Over 25 jaar, o nee, over 24 jaar, 1 maand en 18 dagen zal ik, hopelijk, mijn 50-jarig jubileum vieren. Ik ben dan 65 jaar! Jong genoeg om nog eens een feestje te organiseren, niet waar?

Ik ben blij dat u vanavond gekomen bent en ik wens u dan ook een mooie avond. Geniet ervan!

Wia